Tragikaj eventoj en Francio elmetis la verkiston Voltaire sub la planklumoj. La fekunda autoro verkis interalie tri fabelojn, kies plej fama estas " Kandid aŭ la optimismo". La esperantistoj ne forgesos, ke Lanti tradukis la tri verkojn kaj ilin publikigis kun vigla antauparolo, kiu estas stile rimarkinda. Ĉe la fino, li emfazas paragrafon de Kandid, kiu perfekte taŭgas por la senlaca gvidanto kiu li estis: " Kiam la homo estis metata en la ĝardeno Eden, li estis metata tien por ke li prilaboru ĝin; kio pruvas ke la homo ne naskiĝis por ripozi".

Ciu leganto de tiu freŝa verko trovos ene de multflanka riĉaĵo sufiĉe por nutri ĉiuspeco de liberpensado

Bonan novjaron al vi, karaj vizitantoj de nia TTT-ejo !

Hazarda renkonto kun japana Ĵurnalistino, faris, ke mi parolis pri miaj kontaktoj kun la sunleviĝa lando pere de E-o. Ŝi volis plu scii pri lingvo de ŝi tute nekonata. Mi faris la klarigojn kaj trandonis lernolibron. Ŝi tuj ekkaptis la "filozofion" kaj decidis daŭrigi perrete la lernadon.

                                                         Montaigu

Rakontu al ni la tempon...

Rakontu al ni la tempon

Kiam oni vivis sur la tero

Rediru al ni la printempojn

La arbarojn, la riverojn

Rekantu al ni la venton

Decidu pri la nuboj

Faru la bruon de la torento

De la ondoj kaj plaĝoj

Klarigu al ni la marojn

La profundajn oceanojn

La ŝaŭmon, la tajdojn

La horizontlinion

Tiun linion kiu forfuĝas

Kiam ni alproksimiĝas al ĝi

Vidigu al ni la tagiĝon

Parolu al ni pri la suno...

                  Georges Chelon: Paroloj de kantisto.

Olivoj.

Ĉar la akra gusto de tiuj olivoj,

Kiuj lontempe marinis en oleo

Kun ajlo, salo, citrono, pimento, laŭro,

Iafoje eligas iamajn odorojn:

Fendetiĝantajn ŝtonojn, brutaron,

La ombron kaj sonoron de ŝalmo,

Melodian spiron el la pratempoj;

La freŝecon de iu groto, branĉejon kaŝitan ĉe vito,

Ŝirmejon meze iu kampo,

Kaj de iun tranĉon da hordea pano,

Kaj da akvo de la puto.

El tie ci devenas. Ci devojiĝis.

Ĉi tie ekzilejo.

Kiam cia morto venos,

Ĉioscianta mano surŝultrigos cin:

Venu !

Estas la tempo rehejmeniri.

                                  Mi radukis el Amos Oz.

                    " La sama maro".

" La ilo esperanto estas bonega. Kiam ĝi estos mondskale kaj ĝenerale uzata, rezultos el tio grandega ŝanĝiĝo, apenaŭ imagebla.

Eble zamenhof intuicie antaŭvidis tiun mirindan ŝanĝiĝon. Kaj, estante idealisto, li atribuis ĝin al iu ideo, kiu sin kaŝas en la lingvo de li elpensita."

                                                                         Lanti. 30-08-1928.

La sabaton 20-an de septembro, okazis en Herouville la Normanda Kongreso. Kaj ni samtage samloke inaŭguris la skvaron Zamenhof. La suna kaj preskaŭ somera vetero kontribuis al la bona etoso. Mi partoprenis la eventon kun du freŝaj novuloj, kiuj ne sciis preskaŭ nenion pri la lingvo, sed aprezis la ĝojan atmosferon, kreis bonajn kontaktojn kaj revenis ĝisoste konvinkitaj. La interŝanĝoj kun iu sudkoreanino fluparolanta kaj Mikaelo Bronŝtejn, la rusa poeto kaj kantisto,se ne paroli pri la juna kamarado de la Universitato de Caen, kiu fulme scipovis E-on, kuraĝigis Didier kaj Pascal en la lernado. Krome, la filino de Didier, Nolwenn,dek kvaraĝa, decidis siavice aliĝi. Tiamaniere ni esperas plifortigi la grupon de Ĉerbourg kaj plijuniĝi la mezaĝon. Vivu Esperanton !

Karaj vizitantoj de nia TTT-ejo ne hezitu kontakti nin. Se vi estas hezitemaj por interveni per-rete, ne hezitu uzi la poŝtan adreson:

                                                            Esperanto  -  Montaigu

                                                            Rue du Marais - Charcuterie

                                                             50480  -   Chef-du-Pont.  -   France.

Tage ĉirkaŭ 30 gehomoj el ĉ.30 landoj vizitas niajn foliojn. Gratulon!